Bugün Babalar Günü.
Ben babamla en son 2003 yılında kutlamış olmalıyım bugünü — ama hiç hatırlamıyorum.
O sene liseden mezun olmuştum, ÖSYM’ye girmiştim.
Babamın son fotoğrafı benim mezuniyetimde zaten.
Ondan sonra teyzemin kızının yanına gitmiştik.
Geldikten sonra babam bir ihaleye gitmek için Adapazarı mıydı, Adana mıydı, hatırlamıyorum artık.
İki farklı ile gitmişti, iki gün içerisinde.
Ankara’ya dönerken beni aramıştı.
Ben görmedim.
Konuşma şansımı kaçırdım.
Sonra zaten… hiç konuşmadık.
Babam.
Nasıl anlatayım onu?
Herkes hayatında bir kez onunla konuşmalıydı.
Gözümde onu büyüttüğümü hiç düşünmüyorum da…
22 yıl oldu babamı kaybedeli.
Hâlâ bunları yazarken gözlerim doluyor.
İçimde hep bir yarım kalmışlık var.
17 yaşıma kadar onun kıymetini bilememenin verdiği bir ağırlık da.
Canım benim…
Neredeysen seni seviyorum.
İyi ki babamsın.
Daha uzun yıllar isterdim senin yanında olmayı.
ZAMANSIZ KİTAPLAR 
Yorum bırakın